geertgeerlingseen geertgeerlingstwee geertgeerlingsdrie

Eens als de bazuinen klinken
Geert Geerligs [1919-1989]

Soms zie je iets waaraan zich op datzelfde moment een herinnering hecht
waarvan je niet meer wist dat zij nog in je is.
Het overkwam me laatst bij het digitaal doorbladeren van een veilingcatalogus:
werken van Geert Geerligs,- op de Academie waren Appel en Constant Nieuwenhuis jaargenoten.

Hij hield van de Vechtstreek, water en licht, schilderde vaak van onderaf: kikkerperspectief.
La Smith heeft aan de Hogeschool voor de Kunsten nog les van hem gehad, hoorde ik
toen zij dit stukje las, zo zie je maar.

De dansende kleuren en de blikrichting wekten het verhaal, - was in de leer geweest
bij de in bevindelijke kringen vermaarde dominee Izaäk Kievit in Baarn [1887-1954]
kerks was hij nooit.
Op zijn sterfbed riep Geert om de dominee met wie hij in zijn atelier
in Kortenhoef wel eens een biertje dronk, want die moest hem begraven.

De familie wist mij te vinden.

Bang voor de dood was Geert niet, wel angstig voor de duistere tijd in het graf tot de bazuin zou klinken
zo had hij het indertijd begrepen en vooral dat het wel eens lang kon gaan duren.
Geert is begraven in Laren, toen de kist gezakt was de laatste woorden gezegd:

'Meer dan zijn lichaam blijft ons zijn naam...'

klonken vanuit het struweel trompetten in ,t diepst geheim had Geert ze besteld
en verdekt op laten stellen, ze hadden nog een keer geoefend.
Ik bied op drie werken om er een dicht bij het verhaal te houden.

geertgeerlingsvier